The Day After.....

Het is maandag ochtend, 16 maart 2020. Om 6.30 uur zit ik beneden op de bank. Ik check mijn mailtjes en berichten omtrent alle veranderingen. Normaliter vind ik thuis werken heerlijk, maar nu weet ik nog niet hoe het gaat lopen. Omdat we nog niks van school hebben vernomen maak ik met mijn oudste zoon een dag planning. We maken blokjes van lezen, rekenen en verder lekker buiten bewegen. Het weer zit mee, laten we vooral naar buiten gaan in de middag. Tussendoor bekijk ik mijn werk mail en beantwoord ik berichtjes. Het gaat eigenlijk best aardig, maar dit komt wel door de planning en omdat mijn zoon zich goed aan de afspraken kan houden. Dan moet ik even telefoneren voor werk. Ik spreek af met mijn oudste dat hij op zijn kamer 1 hoofdstuk uit zijn leesboek gaat lezen. Mijn jongste zoon mag een filmpje kijken, 'dat is niet eerlijk' hoor ik vanuit de gang. Ik ben al aan de late kant voor mijn geplande telefoontje. Toch ga ik met mijn oudste even zitten. Ik erken dat het niet eerlijk is, hij vindt het fijn om dit te horen. Ik leg hem uit dat hij normaal gesproken op school zit en wij voor nu hadden afgesproken dat hij zou lezen. Ik leg uit dat zijn broertje nog klein is en het moeilijk vindt om zichzelf langdurig te vermaken. Dat is niet erg, maar wel als ik dit telefoontje moet plegen. Mijn jongste is zeer ondernemend. Ik geef toe dat ik het makkelijk vind als hij een filmpje kan kijken terwijl ik met mijn werk kan bellen. Mijn oudste neemt er genoegen mee, 'ja, hij gaat anders zeker ondeugend doen mama'? vraagt mijn oudste. Ik geef toe dat ik die verwachting heb. Mijn oudste loopt naar boven en gaat lezen. Ik ben te laat voor mijn telefoontje, maar er is begrip van het werk. Mijn jongste besluit overigens om geen filmpje te kijken maar een doos met spullen midden in de kamer te legen. Het werd een wat onhandig telefoontje. Met wat gestuntel lukte het aardig om mijn jongste te begeleiden en toch te telefoneren. Eindstand; kinderen blij, telefoontje geslaagd en ondanks klotsende oksels ben ik ook blij. De reden van die klotsende oksels? Ik wil dat mijn werk tevreden is, maar vooral dat mijn kinderen in deze vreemde periode zich gezien en gehoord voelen. Dat kost in deze situatie meer energie en dan ontstaan er soms klotsende oksels.

Als de jongste zijn middagslaapje doet onderneem ik of mijn man iets met de oudste. We spelen een spel, lezen, maken werkjes, tekenen, bewegen of bakken iets wat hij leuk vindt. We zien dit als echte kwaliteitstijd. Maar vandaag is het anders, ik moet telefoontjes plegen. Ik krijg te horen 'moet je nou al weer bellen'? 'Gaan we niet gezellig een spelletje doen'? Ik leg uit dat het vandaag niet lukt, maar als zijn broertje wakker wordt gaan we naar buiten. Hij accepteert het, maar er is zichtbaar teleurstelling. Ik weet dat dit niet erg is, ik vind het zelf ook jammer.

De telefoontjes zitten er op, de jongste is wakker, we kunnen naar buiten! Daar ontstaat 'Project Lente'. Altijd leuk als de kinderen zelf iets verzinnen. Welke bloemen zijn er, hoe ruiken of voelen de bloemen en hoeveel kunnen we er vinden? Het is een gezellige wandeling in een heerlijk zonnetje. Een geslaagde (bijna) lentedag.


29 keer bekeken

© 2020 by MIX Coaching | KvK 77218264 | Privacy | Algemene voorwaarden |