(hoog)gevoelig zijn is een kwaliteit!


Het is bijna zeven jaar geleden dat ik moeder werd van mijn eerste geweldige zoon. Ik had er niet echt een voorstelling van hoe het zou zijn om moeder te worden. Wel had ik een beeld bij de term ouderschap. In mijn werk had ik inmiddels genoeg ervaring met jonge kinderen opgedaan. Maar iets van jezelf is toch heel anders. Mijn eerste bevalling en mijn eerste bevallingsverlof was er een uit een boekje. Maar al vrij snel kwamen er bepaalde gedragingen bij mijn zoon naar voren die wat afwijkend waren van het 'gemiddelde'. Mijn kind wilde weg uit de speeltuin zodra er andere kinderen kwamen. Mijn kind had snel last van (harde) geluiden of muziek. Alles wat nieuw of onbekend was dat vond hij eng. Meestal gingen deze situaties gepaard met huilen en wilde mijn zoon naar huis. Dit resulteerde soms in onbegrip vanuit mijn omgeving en zorgen bij ons als nieuwe ouders. Door veel te lezen, mij te laten informeren, maar vooral mijn kind te leren kennen ben ik in de wereld die Highly sensitive person(HSP) genoemd wordt terecht gekomen. In deze blog wil ik je meenemen in mijn ervaring als moeder met een (hoog)gevoelig kind en daarnaast hoe ik dit in mijn praktijk inzet om anderen te begeleiden.

HSP is een afkorting Highly Sensitive Person. Het is geen diagnose die in de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders(DSM-5) voor komt, maar meer een sterk ontwikkelde eigenschap van een persoon. De DSM-5 is een diagnostisch en statistisch handboek voor psychiatrische aandoeningen. HSP heeft wel veel raakvlakken met AD(H)D en autisme die wel vastgelegd liggen in de DSM. Het kan lastig zijn om eigenschappen en gedragingen te labelen, want waar val je nou eigenlijk onder? Ben je wel juist gelabeld?En wat levert deze kennis je precies op? Dat zal voor iedereen anders zijn.


Zelf wil ik vooral graag weten hoe ik mijn kind het beste kan begeleiden. Ik denk dat ik daar geen label voor nodig heb. Maar wat heb ik dan wel nodig? Ik heb nodig; mijn kind, geduld en kennis van zijn ontwikkeling. Hoe ben ik bij HSP uit gekomen? Door veel te lezen herkende ik mijn kind in de vragenlijsten. Mijn zoon voldoet aan alle criteria. Dat helpt mij wel om hem beter te begrijpen. Hij beleeft veel dingen gewoon intenser dan ik. Is dat verkeerd? Nee het is alleen anders. Ik heb zoveel voorbeelden waar je als kind en als ouders tegenaan loopt. Ik zal er hieronder drie beschrijven waar wij in de eerste vier levensjaren tegenaan zijn gelopen als nieuwe ouders. Daarbij beschrijf ik hoe wij deze situaties zijn aangegaan.

Mijn zoon is een plaatje om te zien en super lief. Dat vindt iedereen van zijn eigen baby, dat maakt dat je het leuk vindt als andere mensen enthousiast op je kind reageren. Nou dat deden mensen bij mijn oudste, hij had altijd bekijks; in de supermarkt, bij het stoplicht, op de fiets of bij iemand thuis. Dan wil je dat je kind zijn mooie glimlach showt, mijn kind ging keihard huilen en kroop het liefst in mij of hij zei: 'kom we gaan naar huis'. Mensen die niet tot de inner circle behoorden waren allemaal eng. De inner circle waren alleen zijn ouders samen met opa en oma. Nou ik kan je vertellen er is veel gehuild. Hoe gingen wij hier mee om? We hebben er geen punt van gemaakt. In het begin vonden we dit natuurlijk lastig. We zijn geen situaties uit de weggegaan, onze zoon ging altijd mee maar ik hield hem gewoon goed bij me. Dit hebben we opgebouwd van op schoot niet meer huilen, naar spelen op de grond zonder te huilen. Voor mijn zoon was het belangrijk dat hij wist dat wij er waren. Zo zijn we van de voorgrond steeds meer naar de achtergrond gegaan. Dit ging met ups en downs, het was niet binnen een week geregeld, maar uiteindelijk is het wel gelukt. Toen hij 11 maanden was, werd het avondeten ineens een probleem. Ik hoor mijzelf nog zeggen: "dat hoort er bij, hij krijgt door dat hij zelf kan bepalen of hij het eet". Nou het is tot op heden nog niet over gegaan. In het begin kijk je dat aan, maar op den duur ga je toch van alles proberen zodat hij gaat eten. Ik heb alle trucjes die er bestaan uit de kast getrokken; van belonen, boos worden tot voor mijn gevoel op mijn kop staan. Het resulteerde in 2 jaar geen avondeten. Nou daar vinden andere mensen wat van. Het lastige is, je weet niet precies hoe het is tot je het zelf mee maakt. Mijn kind bleek moeite met de structuur van eten te hebben. Hierdoor kreeg hij eerder overgeef neigingen waardoor eten niet zo lekker is. Wat werkt dan wel? Veel geduld en begrip dat hij het eten van bepaalde voedingsmiddelen lastig vindt. Dat heeft echt zoveel geholpen. Het feit dat hij zag dat wij hem begrepen. Wij kiezen er voor om vooral te eten wat hij wel lust en dan steeds iets toe te voegen wat hij niet lust. We moedigen hem aan om een hapje te proeven, als hij dit niet doet dan is het niet erg, morgen is er weer een dag. We complimenteren hem als hij het wel proeft, we zeggen dat we het heel fijn vinden dat hij het durft en vragen vervolgens wat hij er van vindt. Soms gaat de duim omhoog en de andere keer gaat de duim omlaag.


Onze zoon is een denker, als een jong kind dacht hij al veel door. Zo was hij al heel jong bezig met het onderwerp 'dood'. Hoe moet het met mij als jullie er niet meer zijn? Waar ga ik heen als ik dood ben. Er zijn meer onderwerpen, maar deze sprong er voor mij uit en was ook lang aanwezig. Dit gebeurde altijd als hij naar bed ging. Niks tijd rekken, dit ging echt om in zijn hoofd. Bij ons is de afspraak dat je het vertelt als je iets dwars zit, dat doet mijn zoon gelukkig. Samen met hem ben ik op zoek gegaan hoe we de gedachten over 'dood' aan konden gaan. Een tijdje werkte het om de gedachten uit zijn hoofd te halen en uit het raam te gooien. De wind bracht de gedachte dan weg. Na een tijdje werkte dat niet meer, toen hebben we voor het slapen gaan gesprekken gehad. Op kindniveau, ik heb over de dood vertelt zodat hij weet wat het is en wat we er ook niet van weten. Dat het iets van de natuur is, ik probeer het vooral te normaliseren. Dat werkt bij onze zoon heel goed. We hebben ook over de dood getekend. Uiteindelijk maakte hij zich er niet meer druk om. Ook hier was geduld en begrip het belangrijkste. Onze zoon zag en voelde dat wij er voor hem waren, hem serieus namen. Hierdoor is het veilig om over moeilijke onderwerpen gewoon te praten.

Ik kan nog wel heel lang door gaan met verschillende voorbeelden; kleding kriebelt vaak, geluiden zijn hard, licht is snel te fel, hij heeft een extreem sterke reuk, ruzie is het ergste wat er is, onrecht kan echt niet, emoties van andere voelt hij ook, hij observeert liever voor hij doet, hij wil het perfect doen, afspraak = afspraak, regels zijn belangrijk, de waarheid is zeer belangrijk en heeft al een goed reflecterend vermogen. Bij alles kan ik uitgebreide voorbeelden geven, maar bovenstaand geeft al een behoorlijk duidelijk beeld denk ik.


Om terug te komen op diagnoses, er zijn lijstjes op internet te vinden die je kan afvinken. Dan krijg je een uitslag waar omschreven staat of je kind (waarschijnlijk) HSP heeft. Dit kan helpend zijn, maar je hoeft dit niet te doen. Je kan ook je kind goed leren kennen en hem/haar volgen. Ik zeg niet dat je kind altijd bepalend moet zijn, maar hij zal situaties anders aan gaan dan jij misschien voor ogen had. Ik gebruik de term (hoog)gevoelig eigenlijk nooit thuis of in de praktijk. Natuurlijk komt het woord 'gevoelig' wel langs als ik met mijn man praat of met andere ouders. Maar verder is het gewoon wie je bent en jij er mag zijn zoals je bent.

Wat mij als leek 6 jaar geleden heel erg hielp, kinderen die gevoelig zijn beleven situaties intenser. Als ik mijn tanden poets dan vind ik de tandpasta lekker fris, mijn zoon doet net of zijn mond in brand staat. Ik kan zeggen 'overdrijf eens niet zo'. Maar ik weet dat hij dit anders beleefd dan ik. Als ik vraag: 'vind je het wel heel fris? Dat snap ik, spoel maar goed met water, na een tijdje wen je er aan'. En het klopt, hij went er na een tijdje aan, maar hij krijgt de tijd om er aan te wennen.


Wanneer een kind hooggevoelig is en deze gevoeligheid gevoed wordt dan ontwikkel je het verder door het een belemmering zou kunnen vormen. Als het lukt om je kind te begeleiden hoe hij met deze gevoeligheid om kan gaan dan zal zijn hooggevoeligheid een kwaliteit worden waarmee hij zich kan onderscheiden en er vooral profijt van heeft. Ik doe er thuis alles aan dat de gevoeligheid van mijn zoon vooral een kwaliteit wordt.

In mijn praktijk begeleid ik kinderen die 'gevoelig' zijn. Ik help kinderen hun eigen emoties benoemen, herkennen en begrijpen. Dit doe ik door middel van tekenen, spelvormen en op de achtergrond gebruik ik elementen vanuit de cognitieve gedragstherapie. Naast de basis emoties mogen kinderen

beseffen dat zij situaties 'anders' beleven dan anderen. Kinderen mogen weten dat zij met hun 'gevoeligheid' mogen zijn wie ze zijn.


Ik ben er van overtuigd dat een open mind, geduld, kennis, begrip en het bieden van veiligheid de ingrediënten zijn voor een succesvol traject. Waarom ik dat denk? Omdat gevoelige kinderen altijd gevoelig blijven en deze ingrediënten structureel nodig hebben om hun gevoeligheid om te zetten in een sterke persoonlijkheid.

Wil je meer weten over het onderwerp (hoog)gevoeligheid? Herken jij jezelf of je kind in mijn verhaal? mail me dan even via info@mix-coaching.com of laat een berichtje achter via het contactformulier.


Lieve groet, Joan

Boekentips

Voorleesboek voor kinderen: Draakje Vurig.

Boek voor ouders: Het hooggevoelige kind, met een sterke wil(Janneke van Olphen)




0 keer bekeken

© 2020 by MIX Coaching | KvK 77218264 | Privacy | Algemene voorwaarden |